Sentimos moito tervos feito agardar tanto tempo, mais a vosa paciencia ten premio e xa podedes saltar de xúbilo posto que aquí vos ofrecemos, quentiña e recén saída do forno a primeira da serie de entrevistas a voluntarios que iremos publicando pouco a pouco.
A afortunada en estrear a nosa serie de entrevistas na bitácora é Cristina Álvarez Fernández, unha estudiante de Maxisterio de Educación Infantil no campus de Pontevedra que participa como voluntaria na Fundación CUME - Irmáns Misioneiros dos Enfermos Pobres. Cristina desenvolve o seu labor no centro dos Irmáns Misioneiros en Teis, Vigo; onde axuda ás persoas maiores do centro. A finalidade concreta do proxecto no que se involucrou esta moza é axudar nas labores diarias do comedor así coma colaborar no acompañamento das persoas maiores dentro do centro. Isto implica a realización dunha serie de actividades, tales coma acompañar aos maiores no paseo, axudalos a desprazarse ata o comedor e a comer, acompañalos para deitarse despois das comidas e en xeral ofrecerlles compaña, que ben o merecen despois dunha longa vida.
No tocante ao seu traballo como voluntaria, Cristina afirmounos: “gústame moito, xa que puiden aprender moitas cousas e a valorar o realmente importante”. As motivacións que a levaron a interesarse polo voluntariado foron axudar á xente necesitada alén do seu afán por experimentar cousas novas. A nosa compañeira comentounos que se decidiu polo proxecto do Comedor dos Irmáns Misioneiros porque: “me parecían xente realmente moi necesitada polo feito de seren enfermos sen familia nin recursos económicos”.
Ao relatarnos a súa experiencia persoal, Cristina díxonos que o contacto tanto cos outros voluntarios coma cos maiores resultou moi positivo, malia que, debido a un posible cambio de residencia, as persoas maiores están pasando por un mal momento, o que se ve reflectido nas súas relacións cos voluntairos. A nosa voluntaria tamén nos asegurou que: “dende o punto de vista persoal, penso que a experiencia como voluntaria me realiza, posto que vexo que gañei o cariño dos maiores e tamén porque me permite decatarme da falla de afecto que sofren moitas persoas na nosa sociedade, mesmo por parte dos seus familiares máis directos, o que os leva a acudir a centros coma o dos Irmáns Misioneiros”.
Para rematar, Cristina recoméndanos a todos, en especial aos interesados en traballar como voluntarios con persoas maiores, que nos involucremos nalgunha organización que atenda a este colectivo; e nos ofrece un consello do que, por suposto, tomamos nota: “nos comezos, as situacións que implican as actividades prantexadas por un proxecto desta índole poden resultar incómodas, principalmente debido a que inicialmente non se coñece ás persoas ás que se vai atender; un pode sentirse observado, mais isto é algo común en tódalas relacións humanas”.
Gracias, Cristina, polo teu traballo e polo teu testemuño.
Ricardo, voluntario do gdS
